De weblog van Dik Vedder

De begrotingsbehandeling hebben we als raad van Staphorst voor dit jaar weer achter de rug. Ook dit jaar stelde het weer weinig voor. De coalitiepartijen (SGP/CDA/Gemeentebelangen) hielden elkaar weer stevig vast, zodat er geen enkele goede, inhoudelijke discussie kon worden gevoerd. Wij als oppositiepartijen (PvdA en ChristenUnie) waren niet bij machte om maar iets te bereiken. Met wat voor argumenten wij ook kwamen, steeds werd de discussie geblokkeerd door de uitdrukking: “Dat hebben we afgesproken in het coalitieakkoord”. Einde van elke discussie, sterker nog, door zich steeds achter het coalitieakkoord te verschuilen, is de coalitie veelal van mening dat daardoor enige argumentatie ook niet vereist is. Dit is natuurlijk schadelijk voor de democratie.

Ook het college maakte regelmatig (dankbaar) gebruik van het coalitieakkoord om zich daar achter te kunnen verschuilen. Al werd een aantal malen wel duidelijk zichtbaar dat niet elk collegelid daar zo gelukkig mee was. Immers als college heb je ook weinig of geen speelruimte, door elkaar volledig te gijzelen door het coalitieakkoord.

Tijdens de begrotingsvergadering werden er 13 moties en 6 amendementen ingediend door de verschillende partijen. Het zal u niet verrassen dat nagenoeg bij elke stemming de uitslag was , 3 partijen voor en 2 partijen tegen of juist andersom. Ik laat het aan uw fantasie over welke partijen hier bedoeld worden.

Ik hoor u denken, is dat nu allemaal zo erg, dat hoort toch gewoon bij het ‘politieke spel’. Natuurlijk is dat conform de politieke regels. Een democratie werkt nu eenmaal met meerderheden en minderheden, kijk maar eens naar de Tweede Kamer en Eerste Kamer. Daar werkt men met een minderheidskabinet (CDA en VVD) die door gedoogpartners (PVV en SGP) aan een meerderheid worden geholpen. Wat dat betreft hebben Staphorst en de landelijke politiek veel overeenkomsten.

Maar, om nog even terug te komen op de begrotingsvergadering, er waren dus wel degelijk meerderheden voor verschillende voorstellen, maar om de coalitiebelangen werd er anders gestemd. Kijk dan is het al minder onschuldig. Er zijn nu besluiten genomen waar eigenlijk geen meerderheid voor aanwezig was. Maar gestemd wordt er in de raad en niet in de wandelgangen of via de mail.

De reden dat de coalitiepartijen zich zo krampachtig aan elkaar vasthouden is, dat wij hier net als ‘Den Haag’, werken met een gelegenheidscoalitie. Een kenmerk van zo’n gelegenheidscoalitie is dat men eigenlijk niets met elkaar heeft en eigenlijk niet met elkaar samen wil werken, maar dat men door een speciale gelegenheid of onderwerp min of meer gedwongen werd om samen een coalitie te vormen. Als je dan maar vooraf een strak (coalitie)akkoord met elkaar afspreekt, waar niet van afgeweken mag worden, kan zo’n gelegenheidscoalitie het (lang) volhouden. Maar u voelt wel, ‘de liefde’ tot elkaar ontbreekt volledig. Dit geeft een patstelling en verlamt de discussie in de raad.

Bij een gelegenheidscoalitie hoort natuurlijk ook een gelegenheidscollege. Ook binnen het college ontbreekt ‘de liefde’. Als U regelmatig een raadsvergadering bezoekt (en als u dat niet doet moet u dat zeker eens doen) zal het u ook opgevallen zijn. Ons college bestaat uit bestuurders met ieder afzonderlijk hun eigen kwaliteiten, maar die samen (nagenoeg) niets hebben met elkaar. Men accepteert dat men met elkaar moet samenwerken. Het is nog minder dan een ‘verstandshuwelijk’.

Duidelijk zichtbaar en ook merkbaar is dat onze burgemeester zeer ongelukkig is met deze situatie. Vaak zeggen uitdrukkingen en gebaren meer dan duizend woorden. Hij hoeft zich echter zelf niets te verwijten, want hij werd met deze coalitie ‘opgezadeld’. Ondanks allerlei pogingen die hij als voorzitter van het college onderneemt, lukt het hem niet om de eenheid in het college te bewerkstelligen en deze uit te stralen. Twee wethouders zitten daar en proberen zo goed mogelijk hun straatje schoon te houden en de rit zonder kleerscheuren uit te zitten. De derde wethouder voert zijn eigen programma uit, niet gehinderd door enige samenbindende eigenschappen.

In deze periode waarin zoveel belangrijke besluiten genomen moeten worden, o.a. over toekomstige samenwerking met andere gemeenten en waar we niet en waar we wel op kunnen bezuinigen zitten we opgescheept met een gelegenheidscoalitie.

Juist nu is er behoefte aan een sterke coalitie, een sterk college, maar ook een sterke en eensgezinde raad die vertrouwen heeft in elkaar en die samen onze gemeente door deze moeilijke periode heen manoeuvreert en daar past geen coalitie bij die elkaar niet vertrouwt en zich verschuilt achter het coalitieakkoord.
Door naar elkaar te luisteren, het uitwisselen van argumenten en goede inhoudelijke discussies in de raad komen de goede beslissingen en besluiten tot stand. En niet door te roepen, dat hebben we afgesproken in het coalitieakkoord, ruim 2 jaar terug. De wereld staat immers niet stil!

Zo, dat lucht op!

Mijn laatste bijdrage op deze weblog voor het raadsreces handelde over de Voetbalvereniging Staphorst en het zal u niet verbazen dat mijn eerste bijdrage ook weer over dit onderwerp gaat. Als u de Meppelercourant of De Stentor leest heeft u al het één en ander kunnen lezen en na de raadsvergadering van deze week  zal er ook de komende dagen wel wat in de krant over het onderwerp te vinden zijn. Het lijkt mij goed om ook van mijn kant enige toelichting te geven. Dit kan kort zijn, omdat het mij alleen maar over het proces gaat en ik mijn betoog, gehouden tijdens de raadsvergadering van afgelopen dinsdag en de betreffende motie hier zal plaatsen.

Na twee besloten raadsvergaderingen en twee openbare raadsvergaderingen (24 mei en 14 juni) over dit onderwerp, de overname van de veldinventaris van de VV Staphorst door de gemeente Staphorst, bleken zowel in het College ( 2 – 2 ) als binnen de Raad ( 8 – 8 ) de stemmen te staken. Hoe verdeeld kan een Raad en College zijn. U zult zich misschien afvragen, maar er zijn toch 17 raadsleden. Klopt, maar CU raadslid Henk Hutten deed niet mee aan de beraadslagingen en aan de stemming omdat hij te veel bij de plaatselijke voetbalvereniging betrokken is en daardoor zijn integriteit in het geding zou kunnen komen.  Daarom komt het regelmatig voor dat een raadslid de raadszaal verlaat als er een onderwerp op de agenda staat waar hij of zij direct of indirect bij betrokken is. Ook zult u misschien zeggen, maar als binnen het College de stemmen staken, dan is de stem van de Burgemeester toch doorslaggevend? Ook dat klopt, maar in dit geval wilde onze ‘Burgervader’ daar geen gebruik van maken.

Dit was de situatie na de raadsvergadering van 14 juni 2011. Lijkt mij goed om nu eerst mijn betoog van afgelopen dinsdag te plaatsen.

Voorzitter,

Opnieuw de voetbal, maar ik beloof u, ik zal het kort houden. Ik kan mij heel goed voorstellen dat er bij velen van u een diepe zucht ontsnapte toen men hoorde dat de ChristenUnie opnieuw dit onderwerp op de agenda wilde zetten. Immers, twee besloten vergaderingen en twee openbare vergaderingen, te weten 24 mei en 14 juni brachten geen licht in deze materie. Binnen het College staken de stemmen, maar ook binnen de Raad staken de stemmen. Hoe lastig kan iets zijn, doordat er maar zeer summiere gegevens voorhanden zijn, mede omdat op cruciale momenten geen of onvolledige verslagen gemaakt zijn. Tevens staat er op veel stukken een dikke stempel : ‘vertrouwelijk’, wat natuurlijk ook geen soepele afwerking bevordert.

Voorzitter, toen ik op 14 juni , zoals gewoonlijk, al lopende naar huis de raadsvergadering van die avond nog eens de revue liet passeren hoorde ik ‘een stemmetje’ van binnen zeggen: “Dik, heb jij hier wel een goed en eerlijk besluit genomen vanavond?”  En ik spreek hier met opzet over mijzelf, of ik persoonlijk wel een goed en juist besluit genomen heb die avond. En toen ik daar zo liep in het donker van de nacht, galmden de woorden van de wethouder nog na in mijn oren, dat er in zijn beleving geen toezeggingen gedaan waren in de richting van de voetbal en dat er ook geen einde was afgesproken aan de vergoeding van 2500 euro aan de voetbal en ik probeerde te begrijpen waarom de voetbalvereniging, nadat men samen met de gemeente, na drie middagen de waarde van de inventaris op 144.000 euro had vastgesteld, men vervolgens overeengekomen was dat dit toch maar naar 80.000 euro moest worden teruggebracht en vervolgens de voetbalvereniging akkoord wil gaan met ruim 56.000 euro en mijn gedachte dwaalde terug naar de gesprekken die ik met verschillende ambtenaren heb gehad over dit onderwerp en steeds weer op de vertrouwelijkheid werd gewezen.

Kortom voorzitter, vragen,  vragen en nog eens vragen. Toen mijn vrouw thuis nog eens fijntjes zei, dat is voor hun verantwoording en eer en geweten, was het voor mij helder, nu zou de onderste steen boven komen.

Op 16 juni, twee dagen na de bewuste raadsvergadering heb ik vervolgens gesproken met de burgemeester en wethouder Brand. Daarna heb ik het College verzocht opnieuw de zaak nog eens te bekijken en nu wel met een voorstel te komen. Immers ik ben nog steeds van mening dat het College deze zaak zelfstandig kan afhandelen , maar in ieder geval tijdens het proces op enig moment zelfstandig deze zaak had kunnen regelen en ons als raad daar achteraf  verslag van had kunnen doen. Maar na 2 x hierover gesproken te hebben binnen het College kreeg ik op 27 juni een mailtje van de secretaris, dat het College niet met nieuwe voorstellen zal komen. Vanaf dat moment had ik mijn handen vrij.

Vervolgens heb ik o.a. verzocht om het volledige dossier in te kunnen zien. Dit bleek nog niet zo eenvoudig te zijn. En hier zou ook nog veel over te zeggen zijn, o.a. over het mailtje dat ik ontving van de gemeentesecretaris , dat alle relevante bestuurlijke correspondentie met betrekking tot de voetbalvereniging in het dossier zitten, maar dat alleen bestuurlijke stukken  relevant voor de raad zijn en dat men niet op zoek ging naar opmerkingen, mails of andere bestuurlijke stukken. Voorzitter, een vraag die dan bij mij als raadslid opkomt is natuurlijk, wie bepaalt wat relevante stukken voor een raadslid zijn. Maar nogmaals, hier zou ook veel meer over te zeggen zijn. O.a. dat mijn mails wel in het dossier zitten en het mailtje wat ik U en de Raad heb toegestuurd niet. Over relevantie gesproken. Voorzitter, alle verdere details en de gesprekken die ik gevoerd heb in het vakantiereces zal ik laten rusten. Ik wil een uitgebreide discussie, het gooien met modder naar elkaar en het elkaar de zwarte piet toeschuiven voorkomen , immers er zijn alleen maar verliezers in dit dossier.

Ik kom tot de kern van mijn betoog. De ChristenUnie is van mening dat er nieuwe feiten en omstandigheden naar boven zijn gekomen m.b.t. dit dossier. Met name over de mededeling van de wethouder dat in zijn beleving er geen verwachtingen zijn  geschept t.o.v. de voetbal is toch wat twijfel ontstaan en denkt onze fractie daar nu toch  iets anders over dan tijdens de besluitvorming van 15 juni.  Ik heb u als voorbeeld daarvan o.a. een afschrift van een mailtje, gericht aan het bestuur van de voetbalvereniging toegezonden. Ook de openeinde regeling van de 2500 euro moet wat betreft onze fractie hersteld worden. Kortom, er moet recht gedaan worden aan een instelling in onze gemeente, want onze burgers hebben recht op een betrouwbare overheid. En natuurlijk zullen een aantal van mijn collega’s zeggen, dat heb je dan wel wat laat gezien. Oké, misschien wel terecht, maar ik zeg dan maar, beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.

Wij willen dan ook het College het volgende verzoeken: (zie onderstaande motie)

Voorzitter, één lid van mijn fractie zal deze motie niet steunen.

Tot slot voorzitter, ik hoop en vertrouw er ook wel een beetje op, dat de collega’s in de raad mij vanavond de kans geven om mijn fout te herstellen.”

Motie

Agendapuntno. :18.

Onderwerp: brief van Voetbalvereniging Staphorst d.d. 2 juli 2011

De raad van de gemeente Staphorst in vergadering bijeen op 27 september 2011,

Overwegende:

1. dat in de raadsvergaderingen van 24 mei jl. en 14 juni jl. de overname van de veldinventaris van VV Staphorst aan de orde is geweest waarbij in de laatstgenoemde vergadering is besloten dat in december 2008 een finale deal is gesloten zodat geen aanleiding is die afspraak open te breken;  

2. dat bij nader inzien van het volledige dossier een ander besluit gewenst is ter afwikkeling van het geschil tussen de gemeente en de VV Staphorst;

3. er een finale financiële afwikkeling dient plaats te vinden van zowel de overname van de veldinventaris als van de open-einde regeling, t.w.: jaarlijks door de gemeente aan de VV Staphorst te betalen € 2.500 voor vergoeding medegebruik derden;

4. dat een zorgvuldige besluitvorming en een betrouwbare overheid in een ieders belang is;

5. dat de VV Staphorst bij brief van 21 september 2011 gericht aan het college “(nogmaals) heeft bevestigd dat zij vanaf 1-1-2012 afstand doen van de geïndexeerde bijdrage van € 2.500 tegenover een eenmalig door de gemeente beschikbaar te stellen overnamesom voor de inventaris van € 56.516”; conform het amendement van de CDA fractie in de raadsvergadering van 24 mei 2011.

Spreekt uit dat:

1. het college op korte termijn in overleg treedt met VV Staphorst om een overeenkomst te sluiten tussen beide partijen, waarbij als finale afwikkeling de bestaande regeling wordt beëindigd en wordt omgezet in een door de gemeente aan de VV Staphorst eenmaal te betalen bedrag en van welke overeenkomst de inventarisatielijst, die door beide partijen is overeengekomen, deel uit maakt;

2. de gevolgen van deze uitspraak te verwerken in de bestuursrapportage, waarbij de kosten eenmalig worden gedekt uit de reserve zonder bestemming;

En gaat over tot de orde van de dag

H. Vedder                            P. Laroi

Na het indienen van bovengenoemde motie, kwam als eerste de fractie van het CDA aan het woord. Uiteraard steunde zij de motie, al hadden zij liever gezien dat wij hun amendement op 14 juni hadden gesteund, maar beter laat dan nooit. Hierna kwam de fractie van de Gemeentebelangen. Ook zij konden zich vinden in de motie, immers zij hadden ook in het verleden het amendement van het CDA gesteund, maar men was zeer ontstemd over de gestuurde brieven van de VV Staphorst. Men zag het min of meer als chantage en wilde daarom de motie niet steunen.

Het gevolg was, dat de fractie van de PvdA om schorsing van de vergadering vroeg. Ondanks het verzoek van de SGP om ook eerst hun eerste termijn te houden werd er toch geschorst. Tijdens deze schorsing werd er veel overlegd tussen de verschillende fracties. De Burgemeester in zijn rol als voorzitter van de raad, bewaakte hierbij het proces. Na de schorsing kreeg de PvdA weer het woord en zij gaven aan dat zij de ingediende motie ook steunde. Vervolgens kwam de SGP fractie met hun inbreng in eerste termijn. Men was niet overtuigd van de rechtskracht van de ontvangen mail die ik de Raad vooraf had toegezonden. Hierna werd de eerste termijn gesloten, en nadat de voorzitter aangaf dat het College geen behoefte had om te reageren schorste hij weer de vergadering.

Na de schorsing kwam de fractie van Gemeentebelangen met een orde voorstel. Dat kwam erop neer, dat men eerst de laatste brieven van het bestuur van de VV Staphorst van tafel wilde hebben. Men verzocht het College een gesprek aan te gaan met de voetbal en over twee weken zou de fractie van de Gemeentebelangen dan opnieuw hun standpunt bepalen.

Het CDA kon zich hier in vinden omdat wij als raad de tijd hadden om onze emoties uit te schakelen. De fractie van de SGP betreurde de gang van zaken. Emoties zijn inderdaad een slechte raadgever maar men was bang dat er dan de komende weken wel weer wat gemasseerd zou worden, terwijl de standpunten nu helder waren en duidelijk was hoe de fracties er in zaten.

Tot verrassing van velen ontstak de fractie van de SGP vervolgens in woede, richting de voorzitter, de burgemeester. Men had geen goed gevoel over de rol van de burgemeester. Men vond dat de burgemeester zich inhoudelijk met het onderwerp had bemoeid tijdens de schorsingen en dus niet onpartijdig meer was en niet meer boven de partijen stond. De burgemeester ontkende dit ten stelligste en gaf aan dat hij alleen het proces zorgvuldig heeft bewaakt. Hierop reageerde de fractie van de SGP opnieuw, dat zij wel degelijk vonden dat de burgemeester misbruik had gemaakt van zijn voorzitterschap en buiten zijn boekje was gegaan.

Hierna werd er weer geschorst en nadat de ChristenUnie en de PvdA zich publiekelijk hadden gedistantieerd van de woorden van de SGP fractie in de richting van de voorzitter van de raad, werd op verzoek van de ChristenUnie het onderwerp doorgeschoven naar de volgende raadsvergadering op 11 oktober 2011. De fractie van de Gemeentebelangen gaf aan dat wat hun betreft ook het CDA en de ChristenUnie met de voetbal in gesprek mochten gaan over een min of meer excuusbrief.

Ik ben mij ervan bewust dat ik hier een zeer summier verslag van de gebeurtenissen geef en gezien door de ogen van een betrokkene. Er zou natuurlijk veel meer over te vertellen zijn. Het zou goed zijn als u zelf de band eens zou naluisteren van de laatste raadsvergadering. U kunt deze vinden op de gemeentelijke website. www.Staphorst.nl  Ook kan u dan nog even de band naluisteren van de raadsvergaderingen van 24 mei en 14 juni. Dan kunt u zelf uw conclusie trekken.

Persoonlijk betreur ik het hoe het is gelopen. Het is voor mij zeker geen soap, zoals in een krant gesuggereerd werd . Daar is wat mij betreft de zaak, althans het proces, te ernstig voor. Voor mij is van grote waarde dat de bevolking kan rekenen op een betrouwbare overheid en ook op raadsleden die zorgvuldig handelen en ook indien nodig bereid zijn om een fout te herstellen en op een eerder genomen besluit durven terug te komen.

Ik hoop echt dat we de komende raadsvergadering een dikke streep onder dit ‘dramadossier’  kunnen zetten en ons nu volledig kunnen concentreren op de nieuwe voetbalaccommodatie van Sportclub Rouveen.

U mag, nee u moet ervan uitgaan dat ik van mijn fouten geleerd heb.

Wij hebben het grote voorrecht te mogen leven in een democratie, waar wij onze vertegenwoordigers voor Raden en Staten zelf mogen kiezen. Het afleggen van publieke verantwoording vind ik dan ook mijn democratische plicht als gekozen gemeenteraadslid. Een publieke verantwoording zal plaats moeten vinden in een openbare vergadering van de gemeenteraad. Daar hoor je als gemeenteraadslid je argumenten naar voren te brengen, waardoor je tot een bepaald standpunt gekomen bent. Tevens is daar ook de mogelijkheid om met de andere partijen in discussie te gaan. Dit kan  door de belangstellenden op de publieke tribune in de raadszaal worden gevolgd en we mogen constateren hier in Staphorst, dat de publieke belangstelling tijdens de raadsvergaderingen er zeker niet minder op wordt.

Een ieder die mij regelmatig volgt via deze weblog, via twitter of hoort spreken tijdens raadsvergaderingen, weet dat ik een zeer grote tegenstander ben van besloten vergaderingen. Uiteraard zal het wel eens nodig zijn dat er in beslotenheid gesproken wordt over personen en zaken, maar dit moet een zeer hoge uitzondering blijven. Bij benoemingen van personen, zaken met betrekking tot veiligheid en als er eventuele economische belangen in het geding zijn, zoals bv. grondaankopen is het natuurlijk geen probleem om in de beslotenheid hierover te praten. Maar daar moet het dan ook wel bij blijven. Niet voor niets hebben we een Wet Openbaarheid van Bestuur, wel is waar met een aantal uitzonderingen in artikel 10 en een Gemeentewet met een artikel 25 waar gesproken wordt over besloten vergaderingen.

Uit een onderzoek uitgevoerd in 2009/2010 door  Binnenlands Bestuur, het vakblad van de ambtenaren, blijkt dat gemeenten heel verschillend omgaan met geheimhouding en beslotenheid.  Amersfoort is een van de gemeenten die blijkens dit onderzoek maximale transparantie nastreeft. Het College van de 143.000 inwoners tellende gemeente bood de gemeenteraad in de onderzochte periode geen enkel geheim of vertrouwelijk stuk aan. Het aantal besloten vergaderingen bleef beperkt tot twee. Daarnaast wees de raad vier collegeverzoeken voor het houden van een besloten vergadering af.  Ook zijn de vergaderingen van het presidium in Amersfoort openbaar. ( Het zal wel niet toevallig zijn dat ik de eerste 18 jaar van mijn leven in Amersfoort gewoond heb.)

Buiten het feit om dat ik gewoon ben voor openheid in de politiek, ik heb niets met ‘achterkamertjes’ en als politicus heb ik immers niets te verbergen, is er nog een reden waarom ik veel moeite heb met het fenomeen van besloten vergaderingen. Ingevolge artikel 25 van de Gemeentewet kan de raad op grond van belang, genoemd in artikel 10 van de Wet Openbaarheid van Bestuur, ik citeer: “omtrent het in besloten vergadering behandelde en omtrent de inhoud van de stukken die aan de raad worden overlegd, geheimhouding opleggen. Geheimhouding omtrent het in besloten vergadering behandelde wordt tijdens die vergadering opgelegd. De geheimhouding wordt door hen die bij de behandeling aanwezig waren en allen die van het behandelde of de stukken kennis dragen, in acht genomen totdat de raad haar opheft”.

Dus in ‘Jip en Janneke taal’ betekent dit, dat een meerderheid van de raad kan besluiten of  een vergadering een besloten vergadering betreft. Dus het College kan gesteund door de collegepartijen de oppositie monddood maken. Dit kan een bedreiging worden voor de plaatselijke democratie en we zullen dus heel zorgvuldig met artikel 25 van De Gemeentewet om moeten gaan en dit artikel zeker niet onderdeel moeten laten worden van collegebelangen of partijbelangen.

De afgelopen maanden heeft u 2 maal kunnen lezen op de agenda van de openbare raadsvergadering, dat er tevens een besloten vergadering gehouden zou worden over een voorstel tot overname veldinventaris Noorderslag. Het onderwerp is in dit geval niet zo van belang, het gaat mij meer om het fenomeen van besloten vergadering. Wij hebben dus 2 maal uitgebreid gesproken in de beslotenheid over het onderwerp. Vervolgens mochten we afgelopen dinsdag voor de 3de keer spreken over die onderwerp, maar nu tijdens een openbare raadsvergadering. Vooraf was mij duidelijk te kennen gegeven, op verschillende manieren, dat ik goed in acht moest nemen wat er in de beslotenheid was besproken. Dus praten met de hand op de mond en als kind is ons al geleerd dat dit niet netjes is.

Als raadslid moest ik in het openbaar verantwoording afleggen over een voorstel, waarvan ik de echte argumenten, gebaseerd op de onderliggende stukken, welke tijdens de besloten vergaderingen wel op tafel lagen, niet mocht noemen. Ik heb geprobeerd vragen te stellen aan de wethouder, waar hij dan in het openbaar antwoord op kon geven en waardoor die zaken vervolgens openbaar worden en deel uit gaan maken van de beraadslagingen. Nadat de burgemeester, tijdens mijn bijdrage, nogmaals aangaf dat ik moest opletten om niet uit de besloten vergadering te ‘klappen’,  ben ik gelijk gestopt met mijn bijdrage en terug gegaan naar mijn plaats. Als raadslid werd mij de mond gesnoerd.

Het zal u niet ontgaan zijn dat er afgelopen dinsdag gesproken is tijdens de raadsvergadering over een eventuele nieuwe voetbalaccommodatie voor de Sportclub Rouveen. Als sport op de raadsagenda staat zijn we altijd verzekerd van een volle raadszaal. Ook nu was dit weer het geval. Wat mij betreft is dit een goede zaak als mensen hun betrokkenheid tonen. Sport is immers emotie, sport verbroedert mensen en brengt mensen bij elkaar, al moet ik toegeven dat de relatie tussen wedstrijdsport en politiek in onze gemeente niet altijd even soepel verloopt.

Het college had een werkgroep in het leven geroepen met als opdracht om binnen zes maanden met voorstellen te komen over de mogelijkheden om te voorzien in een accommodatie voor de SC Rouveen dat voldoet aan de huidige eisen van deze tijd. De voorstellen mochten een periode van 10 jaar en/of een periode van 30 jaar inhouden. De werkgroep is aan het werk gegaan en is met vier opties gekomen:

Optie A: instandhouden huidige accommodatie, maximaal 10 jaar. Dit zou een investering van maximaal 500.000 euro inhouden. Optie B: onderhoud, renovatie en gewenste uitbreiding van bestaande accommodatie voor 20 jaar, maximaal 1 miljoen euro. Optie C: nieuwbouw van de accommodatie op het huidige terrein, 1,4 miljoen euro. Optie D: nieuwbouw van een accommodatie op een andere locatie, investering 1,4 miljoen euro.

De werkgroep zelf koos voor optie C, met daaraan voorafgaand optie A. Men gaf daarbij wel toe dat bij optie A er geen optimaal gebouw ontstaat en er deels sprake is van een desinvestering. Bij de toelichting van hun rapport gaf de werkgroep nog aan dat het college vooraf heeft aangeven dat er geen geld aanwezig was voor nieuwbouw. Het college heeft besloten te gaan voor optie A: “de huidige accommodatie op een zodanige wijze  onderhouden dat het gebouw weer voor meerdere jaren voldoet aan de minimale eisen“. Uit de toelichting van de wethouder komt nieuwbouw pas in beeld in de periode 2014-2018.

Hieronder volgt mijn bijdrage welke ik namens de ChristenUnie heb uitgesproken:

“Voorzitter, sport speelt een belangrijke rol bij de ontwikkeling van de jeugd. Het kan kinderen waarden en normen bijbrengen, maar ook, om respect naar elkaar op te brengen en gezag en leiding te accepteren. Het is zelfs van belang bij het voorkomen van gezondheidsproblemen.

Sport is ook van grote waarde voor de leefbaarheid van dorpen en kleine kernen. Een voetbalvereniging is van belang voor een duurzame ontwikkeling van het verenigingsleven in een dorp. De sportclub Rouveen speelt een belangrijke rol in het sociale leven in Rouveen. Het geeft zeker een positieve impuls  aan het dorp. Hoewel het misschien ook wel eens een verstikkende werking kan hebben in de richting van andere sporten of andere culturele vorming. Immers, je moet haast wel op voetbal zitten om erbij te horen. Maar hier misschien een andere keer meer over.

Nu de multifunctionele Combischool in de afrondingsfase is gekomen moeten wij het vizier gaan richten op de voetbalaccommodatie in Rouveen. Voor de ChristenUnie fractie is het steeds een combinatie geweest. Het liefst hadden wij in het verleden één groot integraal plan gemaakt voor Rouveen. Helaas is dit niet gelukt. Wel hebben we steeds aangegeven dat het eventuele aanbestedingsvoordeel bij de MCR in de gemeentelijke reserves terecht moest komen en dan eventueel ten goede moest komen aan de accommodatie van Sportclub Rouveen, want voor de ChristenUnie fractie is helder dat na de voetbalvereniging Staphorst  ook de Sportclub Rouveen recht heeft op een mooie accommodatie.

Voorzitter, de gemeente ziet zich gesteld voor een gigantische uitdaging, namelijk een nieuw te bouwen voetbalaccommodatie in Rouveen, waardoor de plaatselijke trots straks weer over een modern sportcomplex kan beschikken. Een sportcomplex die voldoet aan de eisen van deze tijd en recht doet aan de ambities van de Sportclub Rouveen.  Wat deze ambities zijn, is mij niet geheel duidelijk, maar het zou mij niet verbazen dat ook zij graag eens een aantal jaren in de hoofdklasse zouden willen voetballen.

Gelukkig hoeven wij vanavond niet met elkaar te discussiëren of er nu wel of geen nieuwe sportaccommodatie moet komen. Daar zijn we het allemaal wel over eens. We hebben het allemaal laatst met onze eigen ogen kunnen zien en ook de accommodatie check van de KNVB laat hier geen onduidelijkheid over. Helderder kan het haast niet en om het verhaal compleet te maken is ook onze sportnota duidelijk wie het nieuwe clubhuis zal gaan betalen.

Er blijft dus maar één vraag over : Wanneer!

Gaan we pappen en nathouden, of anders gezegd en ik citeer nu uit het rapport van de werkgroep:  “……. dat elke euro die wordt besteed als lapmiddel voorafgaand aan eventuele nieuwbouw, een gedeeltelijke desinvestering is……..”, of gaan we als ondernemende gemeente de mouwen opstropen en de uitdaging aan om ook in deze financieel lastige periode een nieuwe accommodatie tot stand te brengen.

Voorzitter, de ChristenUnie is van mening dat we juist in deze economisch moeilijke tijden met volop bezuinigingen bij de overheden, moeten gaan voor duurzaamheid. We kunnen het naar onze burgers toe niet verkopen dat wij een investering van 500.000 euro gaan doen in een accommodatie die over enkele jaren volledig tegen de grond moet. Dit is niet uit te leggen en te verdedigen tegenover burgers die met gemeentelijke belastingverhogingen  worden geconfronteerd en het bijvoorbeeld wegbezuinigen van bibliotheken in de kleine dorpskernen.

Een opvallend detail is dat er in de bestuursopdracht die het College aan de werkgroep heeft meegegeven, gesproken wordt over een instandhoudingsperiode van 10 en 30 jaar. Er staat dus 30 jaar voor zo’n sport accommodatie en we kunnen dus constateren, dat deze  inmiddels al met ruim 10 jaar overschreden is. Dus de genoemde tijden in de bestuursopdracht zijn nu al ruim overschreden, dus conform de bestuursopdracht zouden we gelijk moeten beginnen met de nieuwbouw en is de werkgroep, met hun optie A , min of meer buiten de opdracht gegaan van hun opdracht.

Voorzitter, het college is van mening dat binnen 5 tot 10 jaar de economische ontwikkelingen en de financiële positie van de gemeente zo verbeterd is dat het dan geen probleem moet zijn om een nieuwe sportaccommodatie te financieren. Dus met andere woorden,  wij moeten keuzes maken welke investeringen wij nu het eerst doen en welke wij wat later in de tijd kunnen zetten. Maar uiteindelijk komen alle investeringen aan de beurt.

De ChristenUnie is daarom van mening dat door het uitstellen van nieuwbouw en te kiezen voor het oplappen van het bouwval, 500.000 euro verkwanseld wordt.

Voorzitter, welk bedrijf, welke onderneming zal  500.000 euro investeren in zijn bedrijfspand, terwijl het weet dat het over enkele jaren het geld heeft voor een nieuw bedrijfspand en het bestaande bedrijfspand tegen de grond gaat. Men zal binnen het bedrijf de mogelijkheden onderzoeken om andere investeringen om te schorten.

Wij pleiten er dan ook voor om investeringen bij andere projecten, die geen verspilling van geld opleveren zoals bij dit voorstel m.b.t. de voetbalaccommodatie Rouveen, uit te stellen. Ik zeg met nadruk uitstellen en niet afstellen want, zoals het college aangeeft, over een aantal jaren ziet alles er weer veel rooskleurige uit en is er wel geld voor grote investeringen. Te denken valt bijvoorbeeld aan het onderhoud van de vele kilometers openbare weg in onze gemeente. Er zal echt geen bloed uit voortvloeien als wij het onderhoud van een aantal wegen in onze gemeente een paar jaren voor ons uitschuiven. In ieder geval zal dit geen verspilling zijn van 500.000 euro.                                                                                                                     

Voorzitter, het zal duidelijk zijn, de ChristenUnie fractie kiest dan ook voor optie C , nieuwbouw van de accommodatie op het huidige terrein”.

Na bespreking bleek dat er een meerderheid lijkt te ontstaan, gevormd door CDA, PvdA en ChristenUnie voor optie C, dus spoedig tot nieuwbouw overgaan. Er zal natuurlijk nog wel dekking gevonden moeten worden door andere investeringen wat door te schuiven.

Op 10 mei zal er verder gesproken worden in de raad.

De afgelopen weken ben ik regelmatig aangesproken over het feit dat ik al geruime tijd geen nieuwe bijdrage meer op mijn weblog geplaatst heb. Men vroeg mij dan ook of er niets meer gebeurde in de (plaatselijke) politiek. Natuurlijk gebeurt er veel in de plaatselijke, provinciale en landelijke politiek. Daar zit het probleem niet. Het probleem moet ik bij mij zelf zoeken. Ik ben in verwarring. Heel veel vragen houden mij bezig, maar ik kan niet de juiste antwoorden vinden. De laatste drie verkiezingen heeft mijn partij verloren en ik ook dus en dat doet pijn. Talloze evaluatierapporten zijn er inmiddels verschenen. We zijn als plaatselijke partij een dag de ‘hei’ opgeweest. Maar nog steeds heb ik geen heldere antwoorden op mijn vele vragen.

Een vaste regel in de politiek is: ‘De kiezer heeft altijd gelijk’. Einde discussie! Maar toch, waarom lopen kiezers zo gemakkelijk over naar andere partijen of anders gezegd waarom laten ze de ChristenUnie zo eenvoudig vallen. De laatste ledenvergadering van onze plaatselijke vereniging, werd buiten het bestuur en fractie om, door nog geen 8 leden bezocht, waarvan de jongste 55 jaar oud was.  De vragen die daar gesteld werden gingen veelal over de landelijke ontwikkelingen waar ik als raadslid nagenoeg geen invloed op heb.  Je vraagt je dan af, waar doe ik het allemaal voor, waarom steek ik wekelijks zoveel uren in de politiek. Maar toch blijft de regel: ‘De kiezer heeft altijd gelijk!

De kiezer heeft de afgelopen 3 verkiezingen duidelijk gesproken. Wat hebben wij daar als politiek mee gedaan? In ‘mijn dagblad’ (ND)  heb ik inmiddels  zo’n 50 opiniestukken gelezen van ‘vooraanstaande personen’ waarom het mis gegaan is met de ChristenUnie. Vandaag staan er weer twee stukken op de voorpagina met als opschrift: ‘CU-bestuur: partij moet christelijke taal spreken’ en ‘CDA moet weer verbinden’. Nergens heb ik de afgelopen weken en maanden kunnen lezen of horen: “Wij hebben gefaald en trekken daaruit onze consequenties“. Nee rapport na rapport laat men verschijnen en uiteindelijk ligt het aan de boze buitenwereld en de kiezer die het allemaal niet begrijpt en men gaat weer over tot de orde van de dag.

Kijk en dat roept bij mij zoveel vragen en onzekerheid op.  Jaar in jaar uit, doen duizenden  raadsleden en statenleden hun stinkende best en als er dan gemeenteraadsverkiezingen en provinciale statenverkiezingen zijn, worden wij afgerekend op landelijke thema’s. Want laten we eerlijk tegen elkaar zijn, de laatste provinciale- en gemeentelijke verkiezingen gingen natuurlijk helemaal niet over onze gemeente en provincie. Nee, het ging weer over landelijke thema’s. Maar toch, de kiezer heeft altijd gelijk!.

Als raadslid ben ik ook kiezer, dus ik heb ook altijd gelijk! En dan snap ik het als kiezer niet, dat het CDA en de ChristenUnie grote verliezers waren tijdens de laatste landelijke verkiezingen en dat het CDA gewoon door regeert en dat de verantwoordelijke personen bij de ChristenUnie er allemaal nog ‘zitten’. En als kiezer in de provincie Overijssel begrijp ik het niet dat de grote verliezers van de provinciale verkiezingen, het CDA en de ChristenUnie samen een College gaan vormen, maar zij zijn toch de verliezers? Heb ik als kiezer dan niet gelijk?

Dat geeft bij mij als raadslid nu verwarring. Als raadslid krijg ik geen gelijk, want ik word immers afgestraft op landelijke ontwikkelingen waar ik geen invloed op heb en niet verantwoordelijk voor ben en kan daar dus zelf heel lastig consequenties uit trekken.  Als kiezer krijg ik ook geen gelijk want de echt verantwoordelijken trekken ook geen consequenties uit de uitslag en gaan gewoon verder waar men mee bezig was. Maar de kiezer heeft toch altijd gelijk? Er zit kennelijk een groot gat tussen het denken en handelen van de kiezers en het denken en handelen van politici.

Is hier misschien ook van toepassing:  ’Gelijk hebben is nog geen gelijk krijgen?

Mijn bijdrage, namens de ChristenUnie, tijdens de raadsvergadering van 15 februari 2011, n.a.v. het beschikbaar stellen van een krediet van € 245.000.- voor het schoolplein en het terrein van de Multifunctionele Combischool te Rouveen:

“Voorzitter, de politiek kan soms hard en soms onrechtvaardig zijn. Zeker in dit dossier, de realisatie van een Multifunctionele Combischool in Rouveen, hebben wij als ChristenUnie fractie  en ik als woordvoerder, de nodige kritiek  en onbegrip over ons heen gekregen. Het is altijd goed om als fractie  allereerst de hand in eigen boezem te steken. Helder voor ons is in ieder geval dat wij onze handelswijze, onze afwegingen  m.b.t. dit dossier en de toen door ons ingediende en door een raadsmeerderheid gesteunde motie niet voldoende uitgelegd hebben. Onze visie en daarbij onze moeiten en zorgen  zijn niet goed overgekomen. Twee weken terug zijn wij in Rouveen al in gesprek geweest met  betrokkenen en belangstellenden. Het lijkt ons als fractie ook goed om hier in de raad enkele woorden aan het verleden te wijden nu wij nagenoeg aan het einde van het traject gekomen zijn, immers vanuit het verleden kun je leren in het heden.

Juist op het moment dat wij als raad een besluit moesten nemen over de MCR brak de economische crisis in alle hevigheid uit. Het was dan ook goed te verdedigen op dat moment om af te zien van de MCR, zoals een aantal partijen dat dan ook gedaan hebben. Maar juist in moeilijke tijden is het een uitdaging om zo’n groot project tot stand te brengen. Dus de rug te rechten en de mouwen op te stropen. Na vele uren vergaderen en overleg, hebben we toen als ChristenUnie besloten om het toenmalig College te volgen, en ja te zeggen tegen de MCR, met inachtneming van de motie mbt het aanbestedingsvoordeel. Als partij zijn wij immers voor goed onderwijs en voor het koesteren van de leefbaarheid in de kleine kernen, en daar past een Multifunctionele Combischool in Rouveen uitstekend binnen evenals een bibliotheek, maar dit terzijde.

Voorzitter, de financiële middelen waren beperkt, de economische tegenwind was en is nog sterk, de molensteen van de VVD/Gemeentebelangen was zwaar, maar toch zijn we als fractie ervoor gegaan en hier mag de naam van Gerrit Overweg, hoofd financiën wel eens genoemd worden. Samen met de toenmalige wethouder van financiën Hutten zijn zij beiden tot het randje gegaan om de MCR financieel mogelijk te maken. Uiteraard gesteund door het toenmalige College.

Gelukkig viel de aanbesteding, mede door de bouwhonger en de economische crisis, gunstig uit voor de gemeente. Het voordeel werd conform de ChristenUnie motie toegevoegd aan de wankele financiële reserves van de gemeente. Helder dus. Het is goed om hier nog eens te benadrukken dat dit aanbestedingsvoordeel niet ten koste van de MCR is gegaan, want die wordt gebouwd conform de landelijk geldende normen.

Wij als fractie betreuren het dan ook dat In de afgelopen periode, wat negatieve geluiden en wat onbegrip naar voren kwam uit kringen rond de combischool.  Ook de ingestelde stuurgroep inclusief de directie van beide scholen zette min of meer openlijk vraagtekens bij de besluiten die genomen zijn onder aanvoering van de ChristenUnie fractie.

Wij kunnen ons niet geheel aan de indruk ontrekken dat ook vanuit de richting van de gemeente en de wethouder, niet altijd alles in het werk is gesteld om het gevoerde beleid, de genomen beslissingen en de wettelijk geldende normen goed uit te leggen.

Voorzitter er verrijst op dit moment een zeer mooie Multifunctionele Combischool in Rouveen. En zeker in deze tijd van economische tegenwind en veel bezuinigingen is dat niet vanzelfsprekend maar iets om dankbaar voor te zijn. Bij zo’n mooie school hoort natuurlijk ook een mooi representatief schoolplein. Door de wel overwogen en zorgvuldig genomen besluiten door de raad in het verleden is daar nu dan ook geld voor.

Wij zeggen als ChristenUnie fractie dan ook volmondig en vol overtuiging Ja!  tegen het voorstel wat nu voor ons ligt. Hier hebben we als  fractie immers de afgelopen jaren naar toegewerkt. Daarvoor hebben wij soms wat onbegrip te verduren gehad.  Dit was onze missie. Tot aan de laatste vergadering toe hebben wij, gebruik makend van een metaforisch voorbeeld van de inmiddels beroemde, of moet ik zeggen beruchte wipkip, geprobeerd,  om te bereiken dat er nu ook weer een veel beter voorstel voor ons ligt voor het schoolplein, dan enkele weken terug.

Hoe belangrijk is het als fractie, maar ook als raad,  dat je een visie hebt en daar je ook aan wilt houden en niet te snel van je koers gaat afwijken als er wat ruis op de lijn ontstaat en de grote lijnen blijft volgen.  Als raad ben je immers gekozen om je verantwoording te nemen en besluiten te nemen die goed zijn voor de hele bevolking.  Ook als partij kan en mag je niet uitsluitend politiek bedrijven voor je eigen achterban. Je mag nooit het algemeen belang uit het oog verliezen ook al word je dat niet altijd in dank afgenomen.

Tot slot voorzitter, het moraal van dit verhaal:

Communiceer als fractie en raad helder en duidelijk je visie en burgers probeer vertrouwen te hebben in de politici.  Want mede dankzij de besluiten die in het verleden genomen zijn, beschikt Rouveen straks over een schitterende Multifunctionele Combischool met een schoolplein waarop zonder veel moeite vliegtuigen kunnen landen en is er eventueel ook nog geld over voor andere belangrijke zaken die op korte termijn gaan spelen in Rouveen en die voor de leefbaarheid van ons mooie Rouveen van groot belang zijn!”

Twee keer per jaar bespreken we als raad, in aanwezigheid van de teamchef,  het jaarplan van het team Horst & Waterland van de politie IJsselland.  Gisteravond hebben we teruggekeken op het jaarplan 2010 en vooruit gekeken met het jaarplan 2011, waarin de politie haar plannen toelicht en de specifieke aandachtspunten. U zult begrijpen mede gezien mijn verleden, dat ik altijd met iets meer dan gemiddelde interesse naar die vergaderingen kijk.

“Het dagelijks werk van het politieteam bestaat uit handhaving van de rechtsorde, opsporing van strafbare feiten en hulpverlening”, kunnen we lezen in het jaarplan. Vervolgens worden er allemaal speerpunten en doelstellingen opgenoemd met daaraan verbonden percentages.

Ik zal u drie voorbeelden geven van zo’n doelstelling die we kunnen lezen in het jaarplan 2011:  Doelstelling woninginbraak: We streven naar een ophelderingspercentage van woninginbraak van minimaal 20%:  Doelstelling drugs: Het team rolt 5 hennepplantages op;  Doelstelling jeugd: Overlast door jeugd daalt met 10%. Soms slaat dit ook wel eens door, want ik kan me nog herinneren van een aantal jaren terug, dat men voor dodelijke ongevallen een doelstelling van 3 had opgenomen!? Alles moet tegenwoordig in cijfers en statistieken worden uitgedrukt. Is dit misschien ook niet de reden dat er in verhouding zoveel politiemensen op kantoor zitten, i.v.m. deze administratieve rompslomp, terwijl men veel liever op straat zou zijn?

Wij burgers zouden ook graag onze politie wat meer op straat zien. Onze politie, is er eigenlijk nog wel sprake van onze politie? Als ik goed ben ingelicht woont er geen enkele politieagent meer in onze gemeente die tevens ook werkzaam is in ons dorp. Ik vind dit een groot gemis. In het verleden was men als politieman of vrouw verplicht om te wonen in de gemeente waar men werkte. Ik herinner mij, dat in ‘mijn tijd’, wij als politie midden in de plaatselijke samenleving stonden. Door gewoon te wonen in Staphorst en daardoor ook lid te zijn van  sportclubs, scholen, kerken, buurtverenigingen, dorpsraden enz. wisten wij precies wat er speelde en ‘kenden’ wij de bevolking. Er ontging ons niet veel.  (Zeer waarschijnlijk was het akkefietje met de beroemde/beruchte ‘flitspaal’, wat laatst volop in het nieuws is geweest, dan niet zo geëscaleerd.)

Ik pleit er dan ook voor dat er weer een verplichting komt, dat een bepaald percentage politieagenten verplicht wordt om te wonen in de gemeente waar men werkzaam is. Alleen op deze wijze zal er een band ontstaan met onze politie en dit zal zeker zijn vruchten gaan afwerpen, voor zowel de politie als de plaatselijke bevolking.

Juist deze week was het bonnenquotum ook weer volop in het nieuws. In het verleden zijn er prestatieafspraken gemaakt tussen de Minister en de Korpsbeheerders over het aantal uit te schrijven bonnen door de politie. Het nieuwe kabinet heeft hier een streep door gehaald en dit verboden, maar nu zou bij politie IJsselland nog gewerkt worden met een bonnenquotum. Eigenlijk toch wel wat vreemd. Is het nu werkelijk zo raar om van politieagenten, die bijvoorbeeld op zaterdagavond in ons dorp surveilleren, te verlangen dat ze met een aantal bekeuringen ‘thuis’ komen. Je kunt toch niet met droge ogen volhouden dat ‘s avond op ‘de dijk’ geen overtredingen plaats vinden? In het bedrijfsleven worden toch ook prestatieafspraken gemaakt en doelstellingen geformuleerd?

Misschien is het niet geheel onverstandig om de komende tijd ook op mijn eigen oprit mijn autogordel om te houden.

Soms moet je als raadslid een keuze maken, terwijl je dat eigenlijk niet zou willen. Dit is ons als raad de afgelopen periode overkomen en juist bij het niet door ons gewilde onderwerp lopen de emoties bij de voor en tegenstanders hoog op. Wat is namelijk het geval.

Bij het Commissariaat voor de Media (CvdM) zijn afgelopen jaar twee verzoeken binnengekomen met een aanvraag tot aanwijzing als lokale publieke media instelling voor de gemeente Staphorst. Op 27 juli 2010 heeft Stichting lokale Omroep Staphorst (SLOS) formeel een aanvraag ingediend en op 13 september 2010 gaf het CvdM aan dat ook de Stichting Lokale Omroep Dalfsen, Ommen en Nieuwleusen (Vechtdal FM) eveneens in aanmerking wilde komen voor een aanwijzing voor de gemeente Staphorst.

Ik hoor u denken, dat is mooi, we horen het vanzelf, immers ’hoe meer zielen hoe meer vreugd’, maar wat heeft de raad hier mee te maken. Nu dat is het volgende; als gemeente heb je een wettelijke zorgplicht voor de bekostiging van de lokale media-instelling. Uitgangspunt is € 1.30 per woonruimte binnen de gemeente. Dat betekent voor onze gemeente € 7590,-.  Ik hoor u weer denken goed, wat moet dat moet dan maar, ieder de helft en klaar is Kees!  Helaas is dat niet zo simpel, want als gemeenteraad mag je maar één media-instelling aanwijzen voor de subsidie. (Men heeft nog wel geprobeerd om tot een samenwerking te komen maar dat is helaas mislukt.)

Kijk, en hier ontstaat dus de ongewilde situatie. Nagenoeg de gehele raad wil op dit moment, mede gezien de financiële situatie bij de gemeente, geen subsidie verlenen aan een lokale omroep, maar we worden ertoe verplicht en vervolgens moeten we ook nog een keuze maken tussen de twee aanvragen. U zult begrijpen dat de betreffende aanvragers ons als raadsleden wel hebben weten te vinden en ons de mooiste ‘plaatjes’ voorschotelen en ik denk dat bij de uitvoering van hun plannen de landelijke omroepen hierbij zullen verstommen.

Ondanks het feit dat het CvdM de gemeenteraad om een standpunt verzocht, heeft het College toch ook maar gekozen en wel voor Vechtdal FM.  Het College is van mening dat,  gelet op de smalle basis van de SLOS, qua ervaring en financiële middelen,  het risico voor wat betreft de continuïteit bij deze instelling groter is dan bij Vechtdal FM.  Het CDA, de PvdA en de Gemeentebelangen kunnen zich vinden in deze keuze.

Toch wel een wat vreemd argument, want hoe kun je nu ooit continuïteit aantonen als je niet de kans krijgt om te starten. Ook zijn het wat mij betreft onrechtmatige argumenten, want in de Mediawet lezen wij, dat de gemeenteraad uitsluitend haar standpunt dient te bepalen aan de hand van de volgende vier vragen.(artikel 2.61, 2de lid):

1. is de lokale publieke media-instelling een rechtspersoon; 2. stelt de lokale media-instelling zich uitsluitend of hoofdzakelijk ten doel het op lokale niveau uitvoeren van hun mediaopdracht; 3. heeft de lokale media-instelling een orgaan (PBO) dat het beleid van het media aanbod bepaalt; 4. heeft het voornoemde PBO een zodanige samenstelling dat het representatief is voor de belangrijkste in de gemeente voorkomende maatschappelijke, culturele, godsdienstige en geestelijke stromingen.

Met name dient in de samenstelling van het programmabeleidbepalende orgaan (PBO) de representativiteit in uitdrukking te komen. En hier kan wat mij betreft geen verschil van mening over zijn. De SLOS richt zich uitsluitend op Staphorst en de gehele PBO van de SLOS bestaat dan ook uit inwoners van Staphorst, afkomstig uit verschillende organisaties, terwijl de PBO van Vechtdal FM op twee personen na (Punthorst), geheel buiten onze gemeente woonachtig zijn.

Dus niets meer en niets minder wordt er van ons als raad gevraagd, om de 4 voornoemde vragen te beantwoorden in ons advies, waarna het CvdM haar keus kan bepalen. Dus argumenten met betrekking continuïteit, ervaring en financiën mogen niet door ons als raad getoetst worden en zeker niet als argumenten genoemd worden.  

U zult begrijpen dat wij, evenals de SGP, gaan voor de Lokale Omroep Staphorst, een groep ondernemende, enthousiaste inwoners. Het moto van dit College is immers niet voor niets: ‘Naar een ondernemend Staphorst!’ Hoe constructief kun je meewerken als oppositiepartij aan het motto van een College. Nu het College nog.

. . . . . . . . . . en nu maar hopen dat de Mediaraad ook niet kiest voor: ‘Naar een ondernemend Dalfsen!’

ps. Doordat de fractie van de SGP niet voltallig was, staakten de stemmen 8 tegen 8 en zal tijdens de volgende raadsvergadering opnieuw gestemd moeten worden, over het door de ChristenUnie ingediende amendement, om als gemeenteraad te kiezen voor de SLOS en niet voor Vechtdal FM.

Afgelopen dinsdag zijn we als raad weer met onze raadsvergaderingen begonnen. Helaas hebben we de traditie van het afgelopen jaar voortgezet, want het was al weer na middennacht toen de voorzittershamer voor de laatste keer viel. Ook nu weer was er veel te bespreken met een aantal verrassende uitkomsten. Collega Piet LaRoi heeft al verslag gedaan op de ChristenUnie site over zijn onderwerpen,  het Gemeentelijk Rioleringsplan en het vaststellen van de Archeologiebeleidsnota. Ik zal mij beperken tot mijn onderwerpen van die avond. 

Als u leest ‘zijn’ onderwerpen en ‘mijn’ onderwerpen, zijn dit uiteraard ‘onze‘ onderwerpen, de standpunten van de gehele ChristenUnie fractie, maar ieder fractielid heeft uiteraard wel zijn eigen ‘portefeuille’. Alle onderwerpen worden eerst grondig  in de fractievergadering besproken en met eventuele externe deskundige en/of belanghebbenden. Vervolgens maakt ieder fractielid op zijn ‘eigen wijze‘ zijn bijdrage, waarbij uiteraard het standpunt van de fractie naar voren moet komen.

Het eerste onderwerp waar ik het woord over mocht voeren  dit jaar betrof het voorstel van het College, waarin zij vroegen om een voorbereidingskrediet van 25.000 euro, voor het ontwerp en bestek van het schoolplein van de nieuwe MCR (Multifunctionele Combischool Rouveen). In mijn betoog heb ik twee maal aangegeven dat wij van mening zijn dat bij een mooie school ook een mooi schoolplein hoort. Dit is voor onze fractie geen punt van discussie. Wel hebben wij problemen met de hoogte van het bedrag van het voorbereidingskrediet. Tijdens de raadsvergadering heb ik het zo verwoord, nadat ik had aangegeven dat de plannen in samenspraak met de stuurgroep zijn gemaakt en men gekozen heeft voor ‘natuurlijk’ spelen op het schoolplein en ik citeer:

“. . . . . . . . . .nu zullen de plannen van de stuurgroep even op papier gezet en uitgewerkt moeten worden en er zal een bestekje gemaakt moeten worden van het nieuwe schoolplein.  Hiervoor wordt een krediet gevraagd van 25.000 euro. Uitgaande van een gemiddeld uurloon van 75.00 euro, kan daar 333 uur aan gewerkt worden. Dat moet toch ruim voldoende zijn om de plaatsen van de ‘wipkippen’ te bepalen op het schoolplein. Voorzitter, waarom komt bij mij toch steeds de gedachte boven dat wij als gemeente altijd de hoofdprijs moeten betalen bij al die adviesbureaus. . . . . . . . . .”

Voor de raadsvergadering had ik al gesproken met de ambtenaar, over het vrij forse krediet voor het ontwerp van het schoolplein. Hij vertelde mij, dat het schoolplein veel groter zal gaan worden dan volgens de normen zou mogen. Bij onze MCR zou een schoolplein mogen komen van 1250 m2, maar al met al, wordt het terrein wat moet worden ingericht rondom de school, ongeveer 4000 m2.  Dit heeft o.a te maken met de opgang naar de gymzaal en de toekomstige ‘buurtfunctie’ van het plein. Tevens moet alles worden aangepast aan de toekomstige omgeving. Verder hebben wij, evenals alle andere fracties, gevraagd wat het totale schoolplein mag gaan kosten. Tenslotte hebben wij nog wat vragen gesteld over de dekking van het krediet.

Het college heeft het voorstel, gezien de vele vragen en onduidelijkheden, teruggenomen en zal een volgende keer met een aangepast voorstel komen, waarbij het totale krediet, dus de voorbereidingskosten, maar ook de daadwerkelijke kosten van het schoolplein en de speelattributen, verwerkt zijn.

Aan het einde van mijn bijdrage heb ik, als min of meer ervaringsdeskundige, nog een kanttekening geplaatst bij het ‘natuurlijk’ spelen op het speelplein. Door mijn werkzaamheden kom ik jaarlijks bij zo’n 35 basisscholen in Zwolle en omgeving, i.v.m. met de stoffering van de vloeren. In het verleden moesten daar ook bij de scholen de stoeptegels verwijderd worden en er ontstonden tuintjes en veel natuur rond de school.  De ‘stadskinderen’ moesten dichter bij de natuur worden gebracht. Nou, dat heeft mij geen ‘windeieren’ gelegd, maar de scholen hebben daar wel ‘leergeld’ mee betaald. U kunt zich voorstellen wat er gaat gebeuren als de kinderen lekker in de zwarte grond ‘getuinierd’ hebben en de school weer ingaan. Nagenoeg alle scholen brengen hun ‘stadskinderen’ inmiddels op een andere wijze dichter bij de natuur.

Blijft er nu nog maar 332 uur over!

ps. volgende keer over Stichting Lokale Omroep Staphorst.